مرا درد وطن دیوانه کرده
مرا فا رغ ز هر میخانه کرده
ریا و فتنه بازی های پنهان
مرا آواره آواره کرده
در این بحران و کم بود صداقت
که مردم را به حق بیگانه کرده
مرام لوطیان و زهد این خاک
وجودم را پر ازویرانه کرده
+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در یکشنبه بیست و دوم بهمن 1391 و ساعت 20:3 |
    

بی احتیاطی و سبقت غیر مجاز در جاده تالش به آستارا در سیاه کت محله شهر لیسار موجب کشته شدن چهار نفر از سر نشینان خودروی سواری شد.


+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در جمعه دوازدهم آبان 1391 و ساعت 19:53 |

واسه دیدن عکسای بیشتر توسط خودم به آدرس زیر مراجعه فرمایید

www.morteza-iran.blogfa.com

تیرماه 91

اواخر بهار  سال 1390 سوباتان(سووتن)



عکس های جدید بیشتر در ادامه مطلب


ادامه مطلب
+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در چهارشنبه بیستم اردیبهشت 1391 و ساعت 1:22 |
   از سال 87 که شهرداری لیسار تصمیم به احداث پارک جنگلی در سیاه کت نموده است تا کنون بر سر زمین احداث این پارک شهرداری لیسار و محیط زیست (منابع طبیعی) اختلاف و جدل است.این پارک قرارا است در حدود 15 هکتار زمین احداث شود و جای مناسبی برای اتراق مسافران تابستانی و بهاری و..... ایجاد میشود و از آنجایی که کنار جاده هشتبر به آستارا قرارا دارد دستری عموم به این مکان به سهولت انجام میگیرد.




عملیات اجرایی این پارک حدود  کمتر از15% انجام شده است.چندین با مشاهده شده که فنس کشی های شهرداری به دور زمین توسط ماموران محیط زیست تخریب شده است و هزینه های بی اساس نصیب شهرداری شده..اگر قرار است این پارک احداث نشود پس این همه هزنه برای چه؟
یا باز اگر مجوز های لازم اخذ نشده باز این هزینه ها را شهرداری چرا باید بکند؟

+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در پنجشنبه بیست و ششم آبان 1390 و ساعت 15:30 |

    قلعه لیسار با قدمت هزار ساله قدیمی ترین بنای استان گیلان است

  

  قلعه لیــــــسار یکی از آثار تاریخی استـــــان گیلان است که در روستای قلعه دوش و در ارتفاع 80 متـــری از زمین و روی تپـــــــــه ای در نزدیکی شهرستان تالش و مرکز دهستان لیسار واقع شده است.


 روستای قلعه دوش به جهت داشتــــــن این پدیده فـــرهنگی تاریخی ثبت شده در بین روستاهای ناحیه از جایگاه ممتازی برخوردار است حتی بـرخی معتقــــدند که علت نام گذاری این روستــــا به دلیــل موقعیت جغـــرافیایی آن نسبت به قلعه می باشد زیرا دارای چشم اندازی است که قلعه در بالا و در قســـمت سر واقع شده است و خود روستـا در سطح پایین تـــــــر و بر روی دوش های قلعه قرار گرفته است و روستـــایی نیز پایین تر از روستای قلعــــــه دوش قرار دارد که آن هم به دلیـــل اینکه قلعه لیسار در ســــطح بسیار بالاتری از روستا قرار دارد و بـــرای مشاهده آن باید به سمت بالا نگاه کرد و به روستای «قلعه بین» یا «قلـعه بن» شهرت یـــافته است قدمت و سابقه استقـــــرار انسان در روستــــــای قلعه دوش را نمی توان دقیـــــقا مشخص کرد، امـــــا به گفته اهالی این روستـا، حدود 400 تا 500 ســـــال است که سکــــونت در آن گسترش دارد و از صنایع دستی مردمان منـطقه می توان به شال بافی و جوراب بافی اشاره نمود و اغلب مــــردمان روستا کشاورز بوده و به برنج کاری مشغول هستند. این قلعه با توجه به چشم انداز زیبای آن جلوه خاصی به منطقه و روستـای قلــــعه دوش بخشیده است و این اثر همـچون نگینی بر انگشتری روستای مزبور قرار گرفته است.


ساختمان قلعه

 قلعه ” سلسال” از دو قسمت تشکیل شده است. نخست بخش خارجی که محوطه نسبتاً وسیعی را در بر میگرفته و توسط دیوار ستبری از زمینهای اطراف جدا می شده ، از  این دیوار خارجی که از سنگ رودخانه ی قرمز و تقریبا یک دست ساخته شده بود ، اکنون چیزی به جای نمانده است. تنها بقایی سنگهای به کار رفته در حصار خارجی در گوشه و کنار آن به صورت توده های انبوه مشاهده می شود.برخی از ساکنان اطراف قلعه از  این سنگها به عنوان مصالح ساختمانی در خانه های خود استفاده کرده اند!!! تصور می رود قلعه حصار دومی نیز داشته که از آن نیز نشانه ای پیدار به جای نمانده است.اما علایم آن را می توان در اطراف دژ که حصار دوم به آن نزدیک بوده مشاهده کرد. بخش داخلی قلعه که بر روی صخره سنگی قرار دارد دومین قسمت آن را تشکیل می دهد و اکنون نیز بقایی آن بر جای مانده است . ساختمان قلعه طوری است که در تمام جهات اصلی و فرعی به اطراف اشراف داشته و ساکنان قلعه از بالای آن می توانستند کلیه تحرکات را در شعاع خارج قلعه زیر نظر داشته باشند. مساحت تقریبی کوهی که این قلعه بر آن قرار گرفته است ۴۰ متر در ۵۰ متر است که به علت روییدن درختان زیاد و بوته های خار ، نمی توان آن را به طور دقیق اندازه گیری کرد.درب ورودی قلعه ، شرقی و به ارتفاع ۵/۳ متر تا وسط هلال شکسته و عرض آن ۲/۲ متر است.درب ورودی قلع روزی جلوتر قرار داشته است. به علت خرابی باروی خارج ، سر در دومی، درب ورودی قلعه شده است . عرض باروی قلعه ۸/۱ متر تا ۱/۲ متر و ارتفاع موجود آن ۵ تا ۶ متر و در پاره ای جاها ۱۰ تا ۱۲ متر است. قطر دیوار جنوب غربی ۹/۱ متر است.مصالح ساختمانی دیوارها سنگ بادبر و ساروج است. 

ارگ قلعه

 متصل به باروی شرقی، حصار ارگ قلعه بوده است. ارگ دژ بالی تپه قرار دارد و امروزه فقط دیوارهای آن بر جای مانده است.ظاهراً ارگ در طبقات مختلفی بنا گردیده که طبقات زیرین آن به دنبال ریزش طبقات بالا پر شده است .مدخل ارگ نیز دارای طاقی با هلال شکسته بوده که امروزه این دو از بین رفته اند.مصالح ساختمانی ارگ نیز آجر و ساروج است.

 آب انبار

 آب انبار قلعه خارج از ارگ و داخل باروی اصلی است و در شمال شرقی بنای قلعه بنا شده است.طول آن حدود ۵ متر و عرض آن ۳ متر و ارتفاع از کف موجود ۴ متر است.

 شبکه انتقال آب

در قسمت داخلی دیوارهای دژ آبراهه های باریکی به صورت یک شبکه لوله کشی دیده می شود که با مهارت خاصی ساخته شده است.

تاریخ معماری قلعه

 معتمدین محلی عقیده دارند که قلعه “سلسال” در زمان اسماعیلیان از قلاع مهم آنان بوده است. شباهت ساختمانی قلعه ” لیسار” با قلعه ” الموت” و یا قلاع دیگر اسماعیلیه از یک طرف و ارتباط نزدیک پیروان این فرقه با افرادی در تالش از طرف دیگر ، احتمال چنین تعلقی را بسیار می کند.

 بر خلاف نواحی مرکزی و فلات داخلی ایران که قلعه هارا حتی بر روی زمینهای هموار نیز می ساختند و سپس آنها را با برج و باروی بلند مستحکم می کردند ، در گیلان ساخت قلعه تنها بر روی عوارض ارتفاعی معمول بوده و این امر بیشتر مربوط به کاربردهای نظامی این دژها در مواقع حساس است و چه بسا که در دیگر مواقع دژها مورد استفاده چندانی نداشتند و تنها برای نگهداری زندانیان از آنها استفاده می شده است. در کاوشهای صورت گرفته در خصوص این قلعه نکات بسیار جالبی وجود دارد که یکی از آنها ارتباط مستقیم و عمیق میان نقوش سفالینه و ظروف بدست آمده در قلعه با نقوش دست بافته های سنتی منطقه کهن تالش است که شامل نقوش کاجها، گلها، حیوانات و اشکال هندسی است.

در کاوشهای انجام شده در سال ۸۲ سه شیء با ارزش به دست آمده : یک پیکان فلزی ، یک ظرف مسی نقره کوب و یک سکه مسی مربوط به قرن ۶-۵  هجری از تبار اتابکان. این اشیاء احتمال بازسازی قلعه را در زمان اسماعیلیه و سلجوقیان تایید می کنند .اما با توجه به آنکه اسماعیلیان خود قلعه نمی ساختند بلکه قلاع موجود را ترمیم کرده و مورد استفاده قرار می دادند احتمالاً قلعه مربوط به زمانهایی بسیار پیش از آنهاست که نیاز به بررسی باستان شناسی دقیق دارد. متأسفانه این قلعه نیز به حال خود رها شده و در حال تخریب است.

 

برگرفته شده از سایت : http://www.ariarman.com

+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در چهارشنبه بیستم مهر 1390 و ساعت 15:42 |

    سوباتان(سووتن , سوباران یا آسوباران!!!!!؟؟؟؟؟):


  نام ییلاقی در غرب لیسار در شهرستان تالش که ییلاق اهالی لیسار،قلــــعه بین است.گفته ها در مورد اسم این منطقه ییلاقی یا اسامی بسیاری دیگری از مناطق ییلاقی تالش زیاد است از جمله اسامی که به این منطقه اطلاق می شود سوباتان ،سووتن،سوباران/آسوباران یا ....

((یا ییلاق اسبومار یکی دیگر از مناطق ییلاقی که به قول قدیمیان منطقه عکس مار.(aksa moo ) که گفته میـــــــشود در آن منطقه عکس یک مار بزرگ بر روی یک سنگ کندخ کاری شده بوده که بنا به کنــــــجکاوی بومیان منطقه کم کم تخریب شده و هم اکنون چیزی از آن باقی نمانده است))


با توجه به اینکه بطور کلی در تمامی سرحدات ییلاقی تالش نام آبادی ها به زبان تالشی است برخلاف نام ظاهری سوباتان که در ظاهر به ترکی شباهت دارد این نام از ریشه تالشی سووتن به معنای محل رویش گلپر است.



تصور عامه از نام سوباتان به عنوان محل فرو رفتن آب نیست. در ضمن تالش زبانان هنوز هم از تلفظ سووتن استفاده می کنند. با توجه به نزدیکی بیدپشت و گزنه هونی دو آبادی چسبیده به سوباتان نامگذاری تالشی در این محل کاملاٌ منطقی به نظر می رسد.



 

  سوباتان(سووتن)در فاصله ۳۲کیلومتری شمالغرب شهر تالش و چندکیلومتری جنوب دریاچه نئور اردبیل قراردارد.این ییلاق روبروی بلندترین اجرگاه تالش ««ریشکاجی یا ریشگاسر»» قرار دارد.




   اهالی لیسار و در کل اغلب مردم تالش به علت اینکه  اکثرشان با شغل کشاورزی وکشت برنج امرار معاش می کنند اوقات فراغت از کار خود را که فصل داشت محصول است برای هفته یا ماهی هم شده برای تفریح،خوش گذرانی واستفاده ازآب وهوای پاک و عالی ییلاق به ییلاقات تالش کوچ می کنند  واهالی هر منطقه ای از تالش برای خود ییلاقی بخصوص دارند و ییلاق اهالی لیسار ییلاق سووتن(شهر سووتن) است



این ییلاق پرجمعیت‌ترین ییلاق دربخش کرگانرود می‌باشد. فاصله این ییلاق تا شهر هشتپر‍‍‍‍ حدود ۳۲ کیلومتر با جاده‌ای کوهستانی که از دل جنگلهای تالش می‌گذرد است.این ییلاق دربالای یک طرف دره لیسارواقع است وازاینجا دره لیسارکه جنگلی است منظره زیبائی داردومنظره دیگری که ازاینجا دیده می‌شود ودر طرف دیگردره لیسار واقع است ییلاق زیباوتاریخی برزبیل است که ییلاق اهالی خطبه سراودوطائفه عشایری تالش بنامان ایشیگ اقاسی واقاجانی میباشدودراین ییلاق معدن مس واثارتاریخی کاروانسرای شاه عباسی وقبرهای ماقبل تاریخ در محلی بنام کندی یا کهنه‌ده ییلاق برزبیل وجود دارد.

.  

سووتن دارای جاذبه های گردش گری زیادی می باشد

مانند :

سابو چول(باتمان بلاق):سابوو چول در تمام فصول سال دارای آب است واین آب خود جوش دارای خواص معدنی می باشد ودر اصل نوعی آب معدنی است و اطراف این چشمه جای مناسبی برای اتراق و استراحتگاه مناسبی است،

 شیطانه دره(دره شیطان):که سمت شمال سوباتان واقع است و دارای دره های عمیق ودیدنی و پرتگاههای زیادی هست،

 گلینه کت(سنگ عروس):که روایات فراوانی از این منطقه وجود دارد،

 گنج خانه:که باز گفته ها در مورد این منطقه فراوان است که ما به همین بسنده میکنیم.قسمت غرب سوباتان واقع است،

آبشار ورازان:در قسمت شمال غربی سوباتان است:آبشاری طویل وزیبا بر فراز کوهی بزرگ که از ابهت آن انسان به وجد میاید در دل مراتع سرسبز.که اگر بتوانید بالای این آبشار بروید طبیعت زیبا و آبشار های کوچکی به چشم میخوردو....


  منطقه حفاظت شده لیسار: منطقه حفاظت شده لـیسار واقع در دو استان اردبیل و گیلان از سه بخش جلگه ای، جنگل های کوهستانی و مـــراتع ییلاقی تشکیل شده است. دریــــاچه نئور، یکی از زیبا ترین دریاچه های ایران در این منطقه واقع شده است که در زمستان سطح آن یخ می بندد. این مجموعه اکوسیستم های متفاوت، چشم انداز های زیبا و گونه های متعدد گیاهی و جانوری را در خود جای داده است.



برای دیدن عکسهای جدید از سووتن به ادامه مطلب بروید(پاییز در سووتن)

+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در چهارشنبه بیستم مهر 1390 و ساعت 14:54 |

 

لیسار یکی از شهرهای تالش بزرگ در شمال ایران است.

این شهر با جمعیت ۱۳۰۵ نفر (برآورد ۱۳۸۳خ.) در بـــخش کرگان‌رود شهرستان تالش قرار دارد. این شهر بر سر راه ترانزیت تهــران - رشت - آستارا قرار داشته و به واسطه قلـــعه تاریخی صلصال شهرت دارد.

شهر لیسار به دلیل حضور قلعه تاریخی صلصال و به دلیل واقع شدن در میان شالیزارهای برنج و باغ‌های گیلاس و نزدیکی به دریای خزر، دارای آب و هوای خاص با قابلیت بالای جذب گردشگر است. اجرای یک طرح گردشگری - اقامتی در این منــــطقه، بخشی از نوار ساحلی دریای خزر واقع در شهر لیسار، قلــــعه تاریخی صلصال، منطقه ییــــــلاقی سوباتان و روستای قدیمی اگـــری‌ بوجاق به عنوان طرح جامـــــــع ملی گردشگری صلصال لیسار به تصویب دولت رسیده‌است

شهر لیسار

 شهر لیسار در مسیر جاده اصلی هشتبر به آستــارا و در حدود   20 کیلو متری شهر هشـــتبر قرار دارد و از سمت جنوب دهستان جـــوکندان شروع می شود. برخی از مورخان احتـــمال میدهند که اســـم این شهر برگرفته از نام نـــریک لیسار پادشاه آشور است. ایــن شهر از سمت جنوب شامل روستاهای: سیا ه کت محله،داوان،قلعه بین،قلـــعه چین،نــومندان،سیدلرمحله،هره دشت جنوبی،اوتارمحله،محمودآباد(مانداوار)،هره دشت شمالی،سوست،حجت محله وتقی پور محله می باشد.

در قسمت جنوبی شهر لیسار تپه ی بزرگی به چشم می خورد کـه دژی تاریـخی بر فراز آن استوار است واطراف این تپه تاریخی هره دشت (اکثر تالش ها آن را هردشت می نامند که هر «مه» یعنی دشت پر از مه ) یا هیره دشت که از دوقسمت (هیره) و (دشت) تشـکیل شده است و عده ای به لحاظ اینکه هیر در پهلوی میانه به معنای آتش است به دشت آتش معنی کرده اند و اهالی این محل و اطراف آن هم اکنون به کشت برنج اشتغال دارند و اکثر آنــــها از این طریق امرار معاش می کنند.

 

 

+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در چهارشنبه شانزدهم شهریور 1390 و ساعت 0:0 |

همه ساله در اواسط تابستان در منطقه ییلاقی سووتن(سوباتان) لیسار برای گذران اوغات فراغت مسابقاتی با همکاری شهرداری و شورای شهر لیسار برگزار می شود وبه نفرات برتر این مسابقات از طرف شهرداری و شورای شهر جوایزی اهدا می شود.وسیل عظیمی از مردم لیسار وحتی مناطق هم جوار و سایر مناطق از این مسابقات استقبال می کنند.

از جمله بازی هایی که اجرا می شود:مسابقه اسب سواری،کشتی محلی و (دولا مزوو )( (بازی با کمربند) (doleh mezoo) می باشد.

doleh mezoo

: نحوه اجرای این بازی بدین صورت است که دو تیم معمولا 5 یا 6 نفری در مقابل هم به رقابت می پردازند بدین صورت که یکی از تیم ها در زمینی که به صورت مدور خط کشی شده در مقابل تیمی که بیرون زمین هستند به رقابت می پردازند.در کنار پای هر یک از افراد تیم داخل زمین کمربندهایی به طرف مرکز زمین دایره پهن می شود وافراد تیم داخل زمین مامور محافظت از آنها می باشند واین افراد اجازه ندارند پای خود را روی کمر بند ها بگذازند و افراد تیم مقابل نیز به دنبال شکار کمربندها می باشند.هر یک از افراد تیم داخل زمین چنانچه با یکی از پاهایش در صورتی که پای دیگرش داخل زمین باشد با پای هر یک از اعضای تیم مقابل بتواند بزند تیم مقابل می بازد و باید جایش را با رقیب خود عوض کند و به داخل زمین بیاید.چنانچه تیم خارج از زمین بتواند هر یک از افراد تیم رقیب را بصورتی که شکار افراد رقیب نشود به بیرون از زمین بکشد آن فرد از دور مسابقه حذف میشود و در عوض در صورتی که افراد تیم خارج از زمین بصورتی که شکار افراد تیم رقیب نشوند کمر بند ی یا هر چند تا یا همه کمربند ها را بردارند می توانند افراد تیم رقیب را با این کمربند ها بزنند و مجاز به زدن افراد از ران به پایین می باشند وتا زمانیکه تیم مقابل نتواند پای فردی از تیم خارج از زمین را بزند به زدن افراد رقیب ادامه دهند.

که این مسابقه دارای هیجان زیاد می باشد
+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در شنبه پانزدهم فروردین 1388 و ساعت 13:49 |

شهرداری لیسار به تازگی تصمیم به احــداث یک پارک جنگلی به مساحت 15 هکتار در سیاه کت محله گرفته. این زمین در ورودی سیاه کت ( ازسمت لیسار به هشتپر) و انتهای داوان درزمینی مسطح که دارای طبیعت بسیار زیبا و همچنین مکانی مناسب برای تفریح وتفرج می باشد است.


   این زمین ها در سالیان نه چندان دور جنگل های بسیار انبوه وپر از درختانی تنومند و با قدمت زیاد بودند به طوری که ورود به جنگل های این منطقه برای افراد نا آشنا بسیار دشوار بوده و 50 دهه قبل از این تقریباً بیش از 20 سال قبل از انقلاب این زمین ها توسط اهالی محل کم کم به صورت آباد درآمده و اوایل این اهالی درزمین های مذکور با کشت گندم نیازهای خود را تامین می کردند و کم کم با گسترش نیازهای مردم مانند نیاز به غذا و درآمد رفته رفته کشت گندم جای خود را به کشت برنج و سایر محصولاتی که نیاز آنها بود داد و این روند تا آغاز انقلاب ادامه داشته که هنوز هم مرزبندی ها و چاه های آب به جا مانده در این زمین ها بیانگر این مطلب می باشد.

  وقبل ازانقلاب جاده ای (که اکنون جاده بین المللی می باشد، که تنها جاده تالش به آستارا است) که توسط روسها احداث شد هشتپر به آستارا را نیز پوشش می داد از این زمین ها رد می شد این زمین ها رو از وسط دو قسمت کرد.قسمتی درغربی و دردامنه های کوه و بقیه در قسمت شرقی جاده قرار گرفت با وجود این زمین ها هنوز در اختیارمردم بود و مردم به کشاورزی مشغول بودند و چون از همان ابتدا اهالی منازل مسکونی خود را در دامنه کوه ودر قسمت فوقانی بنا کرده بودند منازل در نیمه غربی زمین ماندد.

  بعد از انقلاب زمین ها به تصرف اداره منابع طبیعی درآمد و دلیل اداره مذکور این بود که دراین زمین ها کسی سکونت ندارد و همچنین هیچکس سندی محکمه پذیر برای ارائه ندارد و اگر هم وجود داشته اکنون از بین رفته.

   این زمین ها اکنون برای احداث پارک جنگلی به شهرداری لیسار  واگذار شده و کلنگ زنی احداث پارک توسط نماینده شهرستان آقای محمد یاری و نماینده استاندار صورت گرفت و تاکنون عملیات پاک سازی در حال انجام می باشد و حدود %5 این عملیات اجرا شده است.٪




+ نوشته شده توسط مرتضی جوان (Morteza Javan) در یکشنبه نوزدهم آبان 1387 و ساعت 17:0 |